ความสัมพันธ์ของคนเรานี่มันซับซ้อนจริงๆ
 
ฉันเคยเป็นคนหนึ่งที่คิดว่าเราคงปรับตัวเข้ากับคนอื่นได้ง่าย
 
เพราะฉันเป็นพวกที่พออยู่รวมกัน ก็จะอะไรยังไงก็ได้
 
แต่พอมาเจอเหตุการณ์นี้ก็ทำให้ฉันถึงกับ งง
 
และพยายามหาคำตอบให้ตัวเองอยู่เหมือนกัน
 
ฉันมีเพื่อนคนหนึ่งที่ฉันว่าฉันก็สนิทกับมันมามากพอสมควร
 
รู้ใส้รู้พุงกันหมด แค่มองหน้ามันก็รู้ความรู้สึกแล้วว่า
 
มันรู้สึกยังไง อาการแบบนี้มันจะต้องอย่างนี้ๆ
 
และก็คิดว่ามันเองก็คงรู้สึกเหมือนกันว่าฉันรู้สึกยังไง
 
จนกระทั่ง
 
ฉันได้เดินทางไปต่างจังหวัดกับมันแล้วก็เพื่อนอีกประมาณ 4-5 คน
 
ความรู้สึกที่ว่ามันคงจะเข้าใจฉันหายไป.....???
 
ฉันอาจจะผิดก็ได้ซึ่่่่ง ณ จุดนี้ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน
 
คือฉันยืมหนังสือห้องสมุดมา แล้วก็เอาไปอ่านด้วย
 
ซึ่งเป็นตอนที่เพื่อนตั้งวง คุย(นินทา)ชาวบ้านเขา
 
แต่อารมณ์ของชั้นคือไม่อยากพูดก็เลยไปนั่งอ่านหนังสือ
 
ปรากฏว่าเหมือนผิดที่ไม่ไปเข้าร่วมการสนทนา
 
กับพวกมันซึ่งตอนนั้นฉันคิดว่าถ้าจะนั่ง "นินทา"
 
ชาวบ้านหรือคนที่เขาไม่ได้อยู่ที่นี่ฉันไม่เอาด้วย
 
เพราะความรู้สึกตอนนั้น "เบื่อ" และก็ยอมรับตรงนี้เลย
 
ว่าฉันก็เป็นคนหนึ่งที่เคยสนุกกับบทสนทนาเหล่านั้น
 
แต่ตอนนี้ไม่ไหวจริงๆ ฉันคิดว่ามัไม่แฟร์ำหรับคนที่เขาถูกพูดถึง
 
และการที่เราตัดสินว่าเขาผิดถูก ก็ไม่่น่าจะใช่เรื่องที่เหมาะอีกนั่นแหละ
 
ถึงแม้มันจะทำให้เรารู้สึก"สนุกปาก" กับการว่าคนอื่น
 
แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เราดีขึ้น แย่ซะอีกที่ต้องนั่งหาข้อว่าคนอื่นเขา
 
ฉันก็ได้ยินเสียงแว่วจากการนินทาคนอื่นกลายมาเป็น
 
ชื่อ "ฉัน" เหมื่อนฉันแกล้งทำเป็นอ่านหนังสือ
 
ตอนนั้นความรู้สึกในใจวาบขึ้นมานิดนึงคือ ก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง
 
เพราะถ้าบอกไปตรงๆว่า "กูไม่อยากนินทาชาวบ้านกับพวกมึง"
 
ขอเดาว่ามันจะทำให้เรามองหน้ากันไม่ติด แล้วก็กลาย
 
เป็นเรื่องทะเลาะกันขึ้นมา ฉันก็เลยนิ่งแล้วพยายามสนใจ
 
เนื้อหาในหนังสือ มันทำให้ฉันเกิดคำถาม
 
กับเพื่อนที่สนิทของฉันว่า
 
กูเคยคิดว่ามึงเข้าใจกูว่ากูชอบอ่านหนังสือ แล้วกูก็เคยบอกไปแล้ว
 
ถ้ากูไปนั่งคุยกับพวกมึง ก็ดันพูดเรื่องที่กูไม่อยากพูด
 
พอกูทำในสิ่งที่กูชอบก็กลายเป็นกูทำตัวแปลกแยก
 
การเป็นเพื่อนกันสำหรับฉันมันน่าจะเป็นการนำความต่าง
 
ของแต่ละคนมารวมกันโดยเราก็"รับจุดร่วม สงวนจุดต่าง"
 
มันไม่ใช่ว่าเราต้อง "เป็นพิมพ์เดียวกัน"หรือทำ คิด เหมือนกัน
 
ไปซะหมดทุกเรื่อง คำว่า"รู้ใจ" กับคำว่า "เข้าใจ"
 
ตอนนี้ฉันคิดว่ามันคงเป็นคนละคำกันจริงๆแล้วละ
 
ถ้าหากคนที่เราคิดว่าเขา "รู้ใจ" แต่ในความเป็นจริง
 
เขาแค่รู้ว่าเราเป็นยังไง แต่ไม่คิดจะ "เข้าใจเรา"
 
มันน่าจะถึงเวลาที่ฉันต้องทบทวนความ
 
สัมพันธ์ระหว่างเพื่อนของ ฉันและมัน
 
ให้มากขึ้นกว่าจะคิดไปเองว่ามัน เข้าใจฉันในสิ่งที่ฉันเป็น
 
เพราะบางครั้ง มันก็แค่"รู้" แต่ไม่เคยเข้าใจ 
 
 
ปล.ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ล่วงหน้านะค่ะจขบ.ต้องขอโทดที่ไม่ได้อัพเดทบ่อยเท่าที่ควรแต่จะพยายามจริงๆแล้วค่ะ ของคุณอีกครั้งนะค่ะ
 

Comment

Comment:

Tweet

คนเราทุกคนก็ต่างกันทั้งนั้นล่ะครับ

ในอีกมุมหนึ่ง

เราก็เหมือนกันอยู่ลึกลึก

#4 By kae on 2011-12-20 13:20

รู้สึกเอนทรีย์ล่าสุดของผมเหมือนจะอยู่ในmoodนี้เหมือนกันเลย เหอะๆ

เจอบ่อยเหมือนกันครับ เจอจนเบื่อแล้ว จริงๆอยากพูดประโยคที่ว่า "listen but don't hear" ด้วย คือฟังแต่ไม่ได้ยิน หรือ รู้แต่ไม่เข้าใจ

มันเป็นความรู้สึกแย่ๆ และ เจ็บปวดนะครับ เมื่อคนที่เราไว้ใจและวางใจ ที่เราใช้เวลาอยู่ด้วยมากๆ กลับเป็นคนที่เข้าใจเราน้อยพอๆกับคนที่ไม่ค่อยได้ใช้เวลากับเราเลย

ผมมีเพื่อนสนิทๆที่กล้าเรียกว่าเพื่อนได้เต็มปาก แค่สองคน ซึ่งก็ไม่ได้ชอบทุกอย่างเหมือนกัน แถมชอบในสิ่งที่ต่างฝ่ายต่างไม่ชอบด้วย แต่ไม่เคยดูถูกรสนิยมของอีกคน เคารพและอิสระของวิถีชีิวิตและพื้นที่ส่วนตัวของอีกฝ่าย

ผมว่าทุกความสัมพันธ์มันมีแค่ ความเหมือน และ ความใกล้ชิดทั้งหมดไม่ได้หรอกเนอะ...มันหลีกเลี่ยงความต่าง และ ความเป็นตัวของตัวเองไม่ได้หรอก ทั้งหมดจึงอยู่ที่ "ความเข้าใจ" แหละเนอะ

ยังไงก็สู้ๆนะครับ big smile Hot! Hot! Hot!
รับรู้... และยอมรับ
รับรู้... แต่ไม่เข้าใจ

เราอยากให้เป็นแบบแรกมากกว่า
เรามีอะไรไม่เหมือนกันไม่ได้แปลว่เราเป็นเพื่อนกันไม่ได้นี่เนอะ

เศร้าจัง Hot! Hot! Hot!

#2 By Bluezy* on 2011-12-12 10:32

นั่นสิ
บางคนก็ยังไม่รู้ แค่รับรู้ แต่คิดว่าตนเข้าใจ

Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!