"เอาไงดีละ" ?

posted on 22 Apr 2013 00:56 by treesky
 
เวลาไปนานเท่าไหร่จริงไหมที่มันทำให้ความคิดของเรา"โตขึ้นไปด้วย"
 
เคยบอกตัวเองและสัญญาว่าจะเข้ามาอัพเดทบล็อกบ่อยๆ   

 แต่ก็ไม่ได้ทำและทำไม่ได้จริงๆน่าโดนซัก เปี๊ยะสองเปี๊ยนะเนี้ย

ตอนนี้ชีวิตของฉันมาถึงทางเลือกอีกแล้วว   โอ้ววววม้าายยย........
 
 
 
หลังจากการเรียนปริญญาใบแรกได้ผ่านไปด้วยดี

 ตอนนี้ต้องเริ่มต้นในการหางานและหาเงินด้วยตัวเอง

 แต่อะไรที่มันเป็นปัญหาละ ?

 มันก็คืองานที่อยากทำมันดันไม่ตรงสายที่เรียน...ฉิบหายละ
 
 
แล้วเลือกเรียนทำไม ? อืม...เอาจริงๆเพราะที่บ้านอยากให้เรียน

 และเมื่อเราเรียนจนจบแล้ว เราก็ตอบตัวเองได้เต็มปากว่า

 เรา "ไม่อยาก"ทำงานในสายที่เรียนมาและ"ไม่ชอบ"สายที่เรียนมาจริงจัง

 แต่ปัญหามันคงไม่จบเท่านั้น เพราะเมื่อที่บ้านได้เข้ามาครอบงำเราได้ในตอนแรก

 มันยากมากที่ในตอนต่อๆไปของ ชีวิตเรา "จะเลือกเองได้"
 
 
ตอนนี้ความรู้สึกจากการโดนบังคับ ข้างในมันเริ่มบอกว่า "ไม่ไหวแล้ว"
 
แต่ขณะเดียวกันเมื่อมันต้องปะทะกับแรงกดดันของ "ผู้ปกครอง" ซึ่งเป็นห่วง
 
อนาคตของเรามากมายซะเหลือเกิน ก็ทำให้ความคิดที่ตีกันมาท้าทายสมอง
 
อันน้อยนิดของเราว่า "มึงจะเอาไงกับชีวิต"
 
 
เราไม่อยากทะเลาะกับพ่อแม่ แต่ขณะเดียวกัน เราก็ทนไม่ไหวแล้ว
 
ที่ต้องทำตามความต้องการของพวกท่าน เรารักพวกท่านมาก
 
แต่เราก็อยากใช้ชีวิตของเราเหมือนกัน "แล้วจะเอาไง" นั่นสิ
 
ตอนนี้นี่คงเป็นคำถามที่เราตอบยากที่สุด และคงไม่รู้แน่ว่าในตอนสุดท้าย
 
คำตอบจะเป็นยังไง แต่เราคงต้องเลือกมันเร็วๆนี้
 
 
บางทีเราอาจจะผิดหรือถูก เราก็ไม่รู้หรอกนะ เรารู้แต่ว่า 
 
หากเราทนไม่ไหวจริงๆ เราก็ยอมที่จะหนีออกมาจากความสบายทั้งหมด
 
ตอนนี้เราว่าเราอยู่ด้วยความอดทนมากๆๆ เราเองก็กลัว "ความเสี่ยง"
 
แต่ขณะเดียวกันเราก็อยาก "ใช้ชีวิต" ในแบบที่เราเลือกเอง
 
 
 ...........แล้วเราจะเอาไงดีกับทางแยกนี้ดีละ......... WTF.......FML....... T_T 
 
 
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

เราก็เริ่มรู้ตัวแล้วว่าไม่อยากทำงานในสายที่เรียนเลย
เริ่มๆจะเครียดแล้วเนี่ย กำลังจะขึ้นปีสามแล้วด้วย ครึ่งทางพอดีเลย sad smile
ชีวิตเป็นของเราครับ

จะรุนแรงไปไหม ถ้าผมจะบอกว่า อย่าให้คนอื่นหายใจแทนเราเลย

สุดท้ายแล้วคนที่อยู่กับลมหายใจนี้ต่อไป ก็คือตัวเรา

จะทนอยู่กับสิ่งที่ไม่ชอบไปตลอดชีวิตคงไม่ดีแน่

ตอนผมอยู่ ม.6 ผมก็เจอปัญหาแบบนี้ครับ

ตอนนั้น ผมตัดสินใจคุยกับแม่

เค้าอยากให้ผมเรียนอย่างหนึ่ง แต่ผมอยากเรียนอีกแบบ (ที่สะดวกกับการหาเงินไปด้วยเรียนไปด้วยได้)

เค้าไม่ยอมครับ

ผมพูดกับเค้าว่านี่ชีวิตผม ให้ผมได้เดินเองบ้าง

แม่ผมตอนนั้นบังคับผมทุกอย่าง ไม่ค่อยปล่อยให้ผมทำอะไรเอง

ผมพูดกับเค้าว่า

สุดท้ายวันหนึ่งแม่ก็ต้องตายไป

ปล่อยให้ผมได้ทำอะไรเอง ตัดสินใจเองบ้าง

ผมจะได้อยู่ได้ ในวันที่แม่ไม่อยู่แล้ว

สิ่งที่ผมทำตอนนั้นคือการหักด้ามพร้าด้วยเข่าครับ

ไม่เรียน ออกมาทำงานอยู่ปีนึง เป็นงานใช้แรงงานนี่ล่ะ

จนพอหาเงินได้ก็กลับไปเรียน

แต่ตอนนั้นมันไม่ใช่มหาลัยที่ผมชอบหรอกนะครับ ผมเรียนที่นั่นเพราะมันไปกันได้กับงานที่ผมทำอยู่ (สถานที่/เวลาเรียน)

แต่การทำงานมาก็เปลี่ยนผมไป

ผมเริ่มไม่ชอบโลกของมหาลัย ผมพบว่าผมชอบการออกไปทำงานจริง มันให้ "อะไร" กับเรามากกว่าที่ได้จากรั้วมหาลัย

ฝืนเรียนไปได้ 2-3 ปี ตกบ้าง ซ่อมบ้าง (เพราะหลัง ๆ ไม่ได้สนใจเรียนเลย ในชั่วโมงเรียนก็เอาหนังสือที่ไม่ได้เกี่ยวกับเรียนไปอ่าน)

เปลี่ยนงานไปหลายที่

มีวันหนึ่ง ผมสอบบรรจุงานตำแหน่งหนึ่งได้ เงินเดือนสูง (พอเลี้ยงครอบครัวได้เยอะเลย) แต่ต้องไปอยู่ กทม

ผมต้องเลือกระหว่างชีวิตมหาลัย ปี 4 (ที่จากไม่ชอบ ผมกลายเป็นเกลียดมันแล้ว และเทอมหลัง ๆ ก็ไม่ได้ไปเรียนเลย) กับ งาน (ที่ก็ไม่ได้ดีอะไรนักหรอก แต่ก็โอเคลงตัวเข้ากับจังหวะชีวิต)

แน่นอนครับว่าผมเลือกอย่างหลัง

สุดท้ายแล้วชีวิตเป็นของเราครับ เราก็ต้องตัดสินใจเอง

เพราะจะเลือกแบบไหน เราก็จะต้องอยู่กับทางเลือกอันนั้นของเราไป

(ทุกวันนี้ชีวิตผมโอเคครับ ไม่ขัดแย้งกับชีวิตและคนรอบตัวอีกต่อไปbig smile )

สู้ ๆ นะครับ

#2 By kae on 2013-04-23 06:57

เหมือนกันเลยครับ
ตอนนี้ผมยังคิดเรื่องอนาคตของผมไม่ออกเหมือนกัน
คือ ตอนนี้เรียนคณะับัญชีครับ กำลังจะขึ้นปี 2
แต่ในใจแล้วรักไปทางด้านการวาดรูป
ที่ลงบัญชีไปตอนแรกเพราะอยากให้พ่อแม่ภูมิใจครับ T^T
ยังคิดถึงอนาคตตัวเองไม่ได้เลย ว่าจะหางานอะไรยังไง
เพราะรู้ตัวแล้วว่าตัวเองก็ไม่ชอบบัญชีเอาซะเลย

#1 By TpfoX-Jay walkerZ on 2013-04-22 02:46